De Diamant, de trein

en de bloemen die we plukken

Laatst liep ik over straat en ik bedacht me dat we allemaal aliens zijn. Dat niemand van de aarde komt. In de ogen van de mensen kon ik hun herkomst zien. De connecties die ze met elkaar hebben. Dan word ik wakker en heb opeens toffe ideeën voor nieuwe dingen. Voor creaties, soms simpelweg een vorm. Dan weer een concept. En soms is het concreet. Vaker is het een gevoel waarvan ik weet dat het zo simpel is dat het geniaal is. Dat het alles makkelijker maakt. Maar dan ben ik het soms vergeten als ik wakker ben. Soms kan ik er moeilijk woorden aan geven, dan is de vorm vormeloos. En op andere momenten is het zo helder als glas en zet ik het om in een concreet iets. Ik heb zoveel cadeautjes die gedropt zijn in mijn hart, dat ik denk dat ik mijn hele leven bezig zal zijn om ze open te maken. Soms is het vervelend omdat ik zoveel ideeën heb dat ik ze simpelweg niet om kan zetten in deze dimensie qua tijd, ruimte en vorm. Dan kan een uurtje kleien het ook weer goed maken. Dan is het alsof het met elke adem en elke keer dat ik de klei kneed het abstracte, ongrijpbare hier wordt neergezet. Met elke minuut ben ik blijer dat ik hier op aarde ben. Dan zie ik mensen en zie onze reis. Dat we hier nu zijn en hoe super dat is. Ik voel het avontuur dat door mijn aderen stroomt. Dat de jackpot allang gewonnen is. Dat het spel is gespeeld en ik het nu opnieuw beleef vanuit een ander perspectief. Dat elk perspectief en elke mogelijkheid tot mijn beschikking staat. Dat alles mogelijk is. Creëren is niets anders dan kiezen voor een ervaring, een belevenis. En vanuit die ervaring voeg ik en iedereen iets toe aan het geheel, het maakt 'al dat is' rijker. Omdat we zielen zijn op reis, maar eigenlijk is het net zoals in de trein. Wij zitten stil en de wereld raast voorbij. We kijken uit het raam en als het links niet bevalt kijken we rechts. En misschien is de trein wel doorzichtig als een diamant. En valt er in elk facet iets anders te zien. En elke combinatie van oneindige facetten is weer iets nieuws, want dan zien we weer nieuwe diamanten, andere gifts uit het moment. Zo zitten we stil en door mooie dingen te ontdekken bouwen we nieuwe diamanten. Die rondzweven voor anderen om in te kijken. Het is een oneindig spel van ontdekken, van jezelf in de spiegel zien van een groeiend en bloeiend 'al dat is', nu hier op aarde in mij en in jou en in iedereen.