Anita en Natas

Ze schreven eens. Vroeger. Toen dan was. Experimenteel. Vooral niet denken maar schrijven was het motto. We laten ze eens wat zien, zeiden ze tegen elkaar op een sneeuwerige dag. Het idee ontstond al eerder op een creatieve vakantie. Het was een speeltuin waarin soms de arrogantie van anderen hen tegen de borst stuitte. Ze waren vanaf het begin tegen het elitaire van de poëzie. Iedereen kan het!, was de gedachte. Alles is kunst de basis van het werk. Zo gebruikten ze stijlelementen en woordkeuzes die ze bij elkaar schraapten, soms gewoon uit de lucht viste en uit de duim zogen. Hun inspiratie kwam van t.v. Wie kent RAM nog? Het kunstprogramma van de NPS, hun doel: Daar eens te gast zijn. Het was ook in die tijd dat ze meer poëzie begonnen te lezen. Clubjes ontstonden en geschreven werd er. Ze creëerden twee alterego’s, types die je niet direct met kunst zou associëren. Wat was nou het tegenovergestelde van het type met de VPRO-bril die naar Zeeman met boeken keek? Wie waren zij, wat aten ze, waar sliepen ze? De complete anti-dichter. Anita en Natas werden geboren. Twee breezerzuipende girls met een hang naar lipgloss, netpanty’s en korte rokjes. Hun mobieltje altijd om hun nek, altijd rinkelend, nooit stil. Achterop scooters zitten was hun leven. En Fifi, de kleine poedel aan de hand.

Alle teksten, afbeeldingen, geluiden en creaties zijn Copyright van de Passiebloem. Wil je iets gebruiken? Mail dan naar: mirrirocks@gmail.com en vraag om toestemming.